Nancy’s greep naar goud

Ik word wakker van de tikkende regen op onze gedateerde caravan. We waren er laat en zijn vroeg wakker, maar we moeten natuurlijk overal bij zijn. Het miezert wat, maar we houden vast aan wat beloofd is. Met mijn korte broek dwing ik de zon tot schijnen. Dat lukt gelukkig.


Het is een team

De baan is wat vettig, maar gelukkig geen noemenswaardige modder. Nancy traint goed. Niet als snelste, maar een derde tijd is zeker goed genoeg. Geen stress, vooral vandaag niet. Giel oogt kalm maar uiterlijke schijn bedriegt bijna zeker in dit geval. Als Nancy terugkomt lijkt er iets aan de hand. Er gaan haastig ´verse´ wielen in haar Yamaha en vlug een borstel over de edele delen. Later blijkt dat het tijdschema van de zaterdag dermate is aangepast dat ze maar weinig tijd heeft om zichzelf en haar motor voor te bereiden op de eerste manche. Het is een team. Voelbaar hecht en perfect op elkaar ingespeeld. We zijn altijd welkom. Toch blijven we respectvol op gepaste afstand, om vooral geen storende factor te zijn. Er is op dit moment veel aandacht voor de snelle Vlissingse, want door het wegvallen van de leidende Courtney Duncan liggen de kaarten ineens weer helemaal open en is de kans op een eventueel kampioenschap plots weer aanwezig. Niemand loopt ergens op vooruit. Vooral omdat alles nog mogelijk is, ook in de negatieve zin. Nancy weet dat als geen ander. Vandaag, precies een jaar geleden, verloor ze haar kampioenschap in de laatste ronde tijdens de Modder GP van Frankrijk. Hoe lelijk kan het leven soms zijn.

Nederlandse crosstalenten

Met de start van de eerste manche zit ze er meteen goed bij. Als 5e komt ze langs en de nu al redelijk volle tribune leeft met haar mee. Wij zijn Holland en bere trots. De snelheid is goed. Door regelmatig de snelste tijd weg te zetten kruipt ze langzaam maar zeker naar voren. Het kan gewoon en ze beseft dat ze het nu moet pakken. Dan gaat het mis. Ze raakt betrokken bij een zware valpartij en gaat een keer over de kop. Met een kromme motor en pijn in heel haar lichaam begint ze toch weer aan de wedstrijd, wetende dat haar punten van cruciaal belang zijn op dit moment. Het kost haar heel verrassend maar een paar seconden, maar de tijd die rest om weer naar voren te rijden is karig. Na een rondje van wonderlijk herstel zit het tempo er weer goed in en rijdt ze in no-time naar de kopgroep. Helaas maakt ze drie ronden voor het eind nog eenzelfde foutje waardoor er niet meer inzit dan een derde plaats. Dik verdiend, dat zeker, maar er had meer in gezeten. Winst zelfs. Giel is nog steeds rustig en prijst zijn meisje. ‘Het rijden was gewoon goed. Perfect zelfs, op die twee foutjes na’. Nancy kan alleen zichzelf de schuld geven en doet dat ook. Mooi. Ze heeft nog maar net haar helm af en ze wordt al ‘besprongen’ door Allard Kalf, die een deel van zijn RTL7 reportage aan het Zeeuwse talent wijdt. Een beetje meer aandacht en respect voor onze Nederlandse crosstalenten is ook wel op zijn plaats, gezien hun uitzonderlijke prestaties. Ook in haar verbale communicatie heeft Nancy een groei doorgemaakt. Ze staat iedereen professioneel te woord en beseft heel goed dat de wereld meekijkt en luistert.

‘Mijn hart slaat vaak over’

Intussen krijgt haar motor de nodige zorg, want op dat gebied zijn er veel en vooral onnodige risico’s uit te sluiten. Koppeling, banden en alle aanwezige filters worden vervangen. Giel is dan wel rustig, maar heeft een hectische week achter de rug, zoals hij zelf zegt. ‘Ik denk dat ik die motor vier keer uit elkaar heb gehaald. Verklaar me voor  gek, maar ik zou dood gaan als ze uit zou vallen door een technisch mankement. Aan de motor mag het gewoon niet liggen. Ik ben alles behalve verslaafd maar heb wel pillen om rustig te blijven. Ik heb geen rust anders. Iemand zei laatst, ‘je hebt geen leven meer’, maar dit is mijn leven. Mijn hart slaat vaak over, maar zou echt niet zonder willen en kunnen’. Aan de mentale steun ligt het niet. Zeker niet vandaag in ons ‘eigen Assen’. De complete familie en een grote vriendenschaar hebben de reis ondernomen om Nancy een hart onder de riem te steken. Nancy zelf is allesbehalve gespannen. ‘Ik zou het liefste nu weer rijden. Gelijk. Wetende dat ik de snelste tijd op de klokken heb kunnen zetten, zou ik het liefst nu meteen weer de baan in gaan en laten zien dat het kan. Dat ik het kan’. Ze barst van het zelfvertrouwen en dat straalt ze uit. Het valt me op dat ze wat magerder is geworden. ‘Dat komt door mijn knieoperatie denk ik’, zegt ze. Normaal zou je denken dat je dikker wordt als je een tijdje niet mag rijden, maar dat blijkt bij Nancy anders te werken.

‘We willen niet meer terug’

Giel klaagt altijd, maar dat zit gewoon in hem. ‘We hebben het goed bij Yamaha hoor, maar als ons geld gaat er aan op. Niet erg, want dat willen we zelf, maar mensen denken wel eens anders merk ik. Niet dat het me wat doet, maar toch is dat wel eens jammer. Zelfs Rinus legt er wel eens wat bij. Zo gaat het. We laten onze kinderen zoveel mogelijk sparen, maar ik heb gezegd dat als ik wat nodig heb, ze bij moeten leggen. We willen niet meer terug. Ze hoeft van mij echt geen wereldkampioen te worden, maar we proberen er als team wel zoveel mogelijk uit te halen. Ook financieel. Je moet niet vergeten dat we er allemaal alles voor opzij zetten. Voor Nancy is het haar werk nu en wie zou daar geen vergoeding voor willen?’

Rinus is nuchter en direct

Dat ze een dag moeten wachten voor de tweede manche geeft ook wel weer een bepaalde rust. Je kunt zelf lekker bijtanken en ze hebben alle tijd de motor weer helemaal klaar te maken. Dat zijn dingen die je vooral zonder haast moet doen. Ze gaan gezamenlijk eten. ‘Lekker rijst met droge kip’, pruilt Nancy. Ze weet dat het voor nu het beste is, maar lust ondanks dat ook heel veel andere dingen. Gewoon een meisje net als vele anderen, maar met een uitzonderlijk talent en een groot hart.  Er hangt een gezonde spanning rond het ´van der Ven kamp´. ´Je best doen is altijd goed genoeg´, zijn veel gesproken woorden, maar er zit meer aan vast. Een stukje geluk en vooral een goede start zijn al twee aspecten die zomaar het verschil kunnen maken tussen champagne en tranen. Giel acteert ontspannen, Rinus is nuchter en direct, Janneke houdt overzicht en Epie is vooral heel erg trots op zijn meisje. Nancy neemt de tijd. Meisjes zijn misschien gewoon altijd wat minder snel klaar. Die opmerking maak ik maar eens een keer niet. Met haar blauwgelakte nagels zet ze haar helm op en springt bij haar broer achterop. Ik kijk haar aan maar ze ziet me niet. Concentratie ´on point´. Ik vraag me af wat er in haar omgaat. De druk die ze voelt, creert ze voornamelijk zelf want ze moet niets.

Ze gaat voor de winst. Altijd

Vanaf de volgepakte tribune zie ik haar voor de eerste keer langskomen op een zesde plaats. Jammer, want de start is zeker nu zo belangrijk. Nu moet het gebeuren om volgende week in Italie te kunnen consolideren. Ze vecht. Het tempo van Kiara is moordend, maar toch volgt ze knap. Ze kan het tempo aan, maar het kost enorm veel tijd te passeren. Het verschil met Kiara is niet groot. Nancy vecht zich naar voren en komt uiteindelijk op de tweede plaats aan. Het gat naar de kop wordt niet groter, maar de verkleining duurt te lang. Nancy´s snelheid is super, maar de tijd is beperkt, waardoor ze als tweede onder de finishvlag door gaat. Knappe prestatie, maar Nancy is niet snel tevreden. Ze gaat voor de winst, altijd, maar dat zat er vandaag helaas niet in. Het is zuur te weten dat je op papier de snelste bent en met de tweede prijs huiswaarts moet keren. Zo is het leven. Zo is ook de cross.

Hieronder onze video impressie van ‘Team van de Ven’ tijdens de MXGP van Lommel.

Foto’s met dank aan More Heijt (www.mhmxpics.nl) – Floris van den Elsen (FVDE fotografie) – Bart Amsing – Gino Maes.