Jacky Martens, nuchter en groots

Helaas voor ons, maar de tent staat er al. We zouden helpen, maar het is misschien niet zo heel erg, want de hitte is nu al maximaal. Ik kan nog 100 keer zeggen dat het te warm is en te lang duurt, maar laat het maar zo. Het is toch nooit goed. Een barre winter zal de ecologische boel wel weer recht trekken. Alles weer in evenwicht. Bij wijze van uitzondering mocht Jacky’s  ‘thuisteam’ woensdag al een begin maken met de opbouw. Het pand staat zo dicht bij het circuit dat ze de spullen bijna over het hek zouden kunnen gooien.

Lezen en schrijven

Er heerst voelbaar rust in het team. Rust komt voort ervaring en dat is duidelijk te merken. De buitensporig grote ventilator maakt het af. Een MXGP team spreekt  velen nog steeds tot de verbeelding, maar het is uiteindelijk ook ´gewoon´ een bedrijf waar 16 mensen van eten. De motoren mogen even buiten. Wat laatste dingen worden ´rechtgezet´, maar eigenlijk is het werk al lang gedaan. In de voorbereiding naar deze loodzware wedstrijd zijn de puntjes al dik op de i gezet. De beide Thomassen hebben ieder twee monteurs. Een voor trainingen een en voor de wedstrijden. De mannen zijn meer dan zomaar monteur. ´Ondanks je elkaar niet dagelijks spreekt, moet je kunnen lezen en schrijven met ‘jouw rijder’. De meeste monteurs hebben zelf ook gereden dus weten uit eigen ervaring wat een rijder nodig heeft. Het ‘personeel’ is netjes ingelicht over onze komst en bedoelingen. De waardering voor ons ‘inside story’ concept is er nu al, wat de druk op ons stiekem wat groter maakt. Ik ben van huis uit geen interviewer en mijn zoon heeft zich nog maar onlangs gestort op het maken van korte films. De monteurs reageren ietwat onwennig in eerste instantie, maar dat vervaagt al snel. Zoals de drummer van een band die plots een schijnwerper op zich gericht krijgt. Het zijn allemaal schakels die er toe doen en zeker onmisbaar zijn. Ze weten het zelf ook maar zijn zeker niet mediageil. ‘It’s work, and like everyone else you have to do it properly’. Zo is het ook.

Eén team, één taak

Jacky is goedlachs en altijd vriendelijk.  We stellen onszelf netjes voor en krijgen een warm welkom. Hij maakt ook echt tijd voor ons en gaat even zitten. Als we uitleggen hoe we het weekend in willen delen spreekt hij voor ons magische woorden:´U vraagt en wij draaien´, Een privilege van goud.  Jacky Martens. Ooit drie keer wereld kampioen en een pionier als het gaat om de viertakten. Een man met een scheepslading aan ervaring, nuttige informatie en technische ondersteuning. Een man die zelf onderdelen verzint en maakt, die hij vervolgens naar de fabriek verstuurd. Jacky is motorcross. Iedereen is druk, maar de taakverdeling is duidelijk. Eén team, één taak. De rijders in de watten leggen, daar komt het eigenlijk op neer. De mannen waar het allemaal om draait hebben we nog niet gezien. Ze zijn onderdeel van het team, maar eigenlijk ook weer niet. Vaak komen ze vlak voor de race nog even de motor ‘inspecteren’. Staan de handels goed, of het stuur in de goede hoek. Kleine details maar van groot belang. Er is een korte communicatie met de monteurs. Ze kennen elkaar door en daar en daarom is het met een paar woorden gezegd.

Fijne eigenschappen

Ook Jacky’s echtgenote is druk in de weer, maar graag en vooral buiten de schijnwerpers. ‘Je mag me alles vragen, maar ik hoef niet in beeld hoor’, lacht ze vriendelijk. Achter een grote man, schuilt altijd een grote vrouw. Ook zij weet niet beter dan cross. Bijna haar hele leven heeft door de passie van haar man in het teken gestaan van de motorcross. Nog steeds vindt ze het geweldig en is erg trots op het team. ‘Onze jongens staan met regelmaat op het podium en daar doen we het tenslotte allemaal voor’. Een gouden combinatie. Jacky ziet ons door de teamtent laveren en geniet stil. Altijd een lach, altijd een vriendelijk woord. Of het typisch Belgisch is weet ik niet, maar het valt me wel op dat ook Joël Smets die fijne eigenschappen heeft. We willen onszelf natuurlijk niet opdringen, maar doen wel ons best iedereen op een leuke manier lastig te vallen. Er is aan alles gedacht. Uiteraard staan de blikjes Rockstar voor het pakken, maar mijn zoon lust geen prik en mijn maag raakt er helaas van overstuur. Verder krijgen we broodjes en heerlijke appelkoeken aangereikt, maar op de een of andere manier voel ik me altijd een beetje bezwaard. Ik weet niet waarom.

 

‘Het blijft ten alle tijde toch mijn werk’

Linker- en rechterhand  van Jacky is de uit België afkomstige Joël de Busser. Ooit zelf een begenadigd crosser, meestrijdend voor de nationale kampioenschappen. Joël regelt kort gezegd het hele ‘circus’ al voor de laatste 10 jaar. Het is zeker ‘a way of life’. Je reist de wereld rond en bent weinig thuis op die manier. Ze zijn het gewend in huize de Busser, maar toch is het altijd aanpassen als je weer eens ‘in ‘ de buurt bent. ‘Het is net alsof je iedere keer een nieuwe relatie begint met dezelfde vrouw’, lacht Joël. Er is dan veel bij te praten en uiteraard is het zaak de familiebanden dan weer eens aan te halen. ‘Gezellige uitjes, verjaardagen in de familie en dergelijke schieten er heel vaak bij in, maar dat wordt me geenszins kwalijk genomen. Ze weten niet beter. Het blijft ten alle tijde toch mijn werk’. Zijn kinderen weten ook niet beter en hebben onbewust vrede met de situatie.

Trots op zijn jongen

Een wat oudere man staat zwetend in de brandende zon en haalt nog een laatste doek over de tentramen. ‘Het hoeft niet eens, maar ik ben er toch´, zegt hij vriendelijk. Het blijkt Theo Stockmans. Hij is momenteel de chauffeur van de teamtruck en is begaan met het team en alles wat met cross te maken heeft. Met zijn zoon Bjorn stroopte hij tien jaar de Belgische wedstrijden af tot het noodlot toesloeg. Een dwarslaesie was het vreselijke gevolg. Trots op zijn jongen die zijn hoofd nooit liet hangen. Meteen ging de knop om terwijl Theo zelf nog in diepe rouw was. Nu, tien jaar verder is Bjorn monteur van Courtney Duncan. Courtney woonde een jaar bij het gezin. Theo werkte het grootste deel van zijn leven als internationaal chauffeur en werd door Jacky zelf gevraagd of hij wilde rijden. Graag. Met pensioen en niet hele dagen bij zijn vrouw. ‘Zo hou je het ’t langste vol’, grap ik. Hij lacht, maar met respect. Een emotioneel verhaal van een trotse vader.

Een dikke fles champagne

De tijdtrainingen van Thomas en Thomas zijn verwachtingsvol. Ze eindigen op plaats negen en tien, maar het beeld is vertekend als je weet dat de eerste tien rijders op nog geen 2 seconden van de snelste man zitten. Dat is ook wel het mooie aan de MX2 klasse. Meerdere rijders zijn in staat op het podium te eindigen. In de kwalificatie wordt dat ook nog eens bevestigd. Covington zet een strakke derde plaats neer, terwijl Olsen pas op driekwart minuut van winnaar Prado binnen rolt. Olsen blijft een ‘grillige’ rijder. Hij kan tiende worden en evengoed zomaar ineens winnen. Tevreden keren de mannen dan ook weer tentwaarts. De snelheid is er in ieder geval. Met nog een tikkie geluk kon het wel eens een heel mooi weekend worden voor Het Husqvarna Team van Jacky. Al het goede valt uiteindelijk samen. Aan het einde van een prachtige dag staan beide mannen toch nog met een dikke fles champagne in hun handen. Covinton mag met een 3-3 plaatsnemen op de tweede trede, met daaronder Olsen die met 2-4 op de derde trede mag gaan staan.  We feliciteren Jacky, zijn vrouw en de overige leden van het team. Weer lacht Jacky. Hij is trots op zijn ‘gevolg’ en laat dat ook blijken. De druk maakt plaats voor een zinderende feeststemming waar wij ineens onderdeel van uitmaken. Niemand is meer of minder. Allen dienen zij één doel en dat is vandaag toch min of meer weer bereikt. Geen winst, maar om vandaag  samen in de schaduw van Prado te staan is echt geen schande. De jongeling zit in een flow, die waarschijnlijk nog wel even aan zal houden. Ook een buitensporig talent met nog een prachtige toekomst in het verschiet.

Weer ‘gewoon’ maandag

Na afloop praten we nog even met de twee Thomassen. Het is merkbaar dat Covington wat meer media ervaring heeft, gezien het gemak waarmee hij de vragen beantwoordt. Dagelijkse kost. Hij is blij met de prestatie van het team. Een warm nest dat hij gaat verlaten voor een nieuw avontuur in zijn thuisland Amerika. Het zal weer even omschakelen zijn, maar daar heeft hij weinig problemen mee. Eigenlijk kijkt hij er wel naar uit om weer herenigd te worden met veel familie en vrienden. Olsen is een tevreden man. Nuchter doet hij zijn relaas. Hij heeft zijn werk weer naar behoren gedaan en mag daar trots op zijn. Een rijzende ster met een enorme gedrevenheid, waar we zeer waarschijnlijk nog wel een en ander van zullen gaan horen. Natuurlijk is het allemaal weer een momentopname. Je bent zo goed als je laatste prestatie. Daarna is het weer ‘gewoon’ maandag. Dan begint alles weer opnieuw. De motoren uit elkaar en weer fris gezet worden voor de komende trainingen. Werken naar de volgende wedstrijd. Weer moet dan de tent omhoog. Moeten de schalen gevuld met koeken en de blikjes in de koeling. Het is een baan. Het blijft werk, maar wel een beroep om van te dromen. ‘Jacky Martens Husqvarna Rockstar’.

Een wereld in een wereld…

Hieronder een videoverslag van een prachtig weekend.

Foto’s en film met dank aan More Heijt.  www.mhmxpics.nl en www.motocrossmag.be